Εξαιρετική μελέτη του κ. Βαγγέλη Δρίβα , Αστυνομικού ,Κλινικού Ψυχολόγου (B.Sc., M.Sc.)-Ψυχοθεραπευτή για την συνάφεια ανάμεσα στην ενδοοικογενειακή βία και την βία στα ζώα / An excellent study for the relationship between domestic violence and violence towards animals by Mr. Vaggelis Drivas, Police Officer, clinical psychologist (B.Sc, M.Sc.), psychotherapist

Share with your friends










Submit
English translation following greek text.
Αγγλική μετάφραση ακολουθεί το Ελληνικό κείμενο.

Δημοσιεύουμε την εξαιρετική μελέτη του κ. Βαγγέλη Δρίβα, Αστυνομικού, Κλινικού Ψυχολόγου (B.Sc., M.Sc.)-Ψυχοθεραπευτή για την συνάφεια ανάμεσα στην ενδοοικογενειακή βία και την βία στα ζώα. Αξίζει να μελετηθεί από όλους μας.

Στην φωτογραφία o κ. Βαγγέλης Δρίβας σε ημερίδα της ΠΦΠΟ στα Χανιά

 

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει εγερθεί ιδιαίτερα το επιστημονικό ενδιαφέρον γύρω από τη συσχέτιση της βιαιότητας προς τα ζώα και την κακοποίηση τους με τη διαπροσωπική βία και την αντικοινωνική συμπεριφορά, γενικότερα. Η εν λόγω σύνδεση έχει ιδιαίτερα εντοπισθεί ανάμεσα σε παιδιά και νεαρούς παραβάτες με ή χωρίς ψυχολογικά ή/και ψυχιατρικά προβλήματα, σε ενήλικες που δικαιολογούν συμπεριφορές ενδοοικογενειακής βίας, καθώς και σε περιπτώσεις διαταραχών προσωπικότητας και άλλες καταστρεπτικές συμπεριφορές.

O αποκρουστικός αριθμός των υποθέσεων κακοποίησης ζώων που αναφέρεται καθημερινά στις αρχές είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου (The Humane Society of USA). Σε αντίθεση με τα βίαια εγκλήματα κατά των ανθρώπων, οι υποθέσεις κακοποίησης ζώων στις Η.Π.Α., όπως και στην Ελλάδα, δεν συγκεντρώνονται από τις πολιτείες ή τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες,  καθιστώντας δύσκολη την εκτίμηση για το πόσο συχνά είναι ανάλογα εγκλήματα (THS of USA). Η βιαιότητα και η παραμέληση λαμβάνει χώρα σε όλα τα κοινωνικά και οικονομικά πλαίσια με σχετικές αναφορές να εκτιμούν ότι η κακοποίηση ζώων συναντάται και σε αγροτικές και σε αστικές περιοχές (THS of USA).

Κατά τον Ascione (2001) ο εντοπισμός της κακοποίησης ζώων δεν είναι η πανάκεια για την αναγνώριση και την αντιμετώπιση της, νεανικής ή μη, βιαιότητας, καθώς η βίαιη συμπεριφορά είναι ένα πολυπαραγοντικό και πολυδιάστατο φαινόμενο. Ωστόσο, το φαινόμενο της κακοποίησης ζώων δεν έχει λάβει την αρμόζουσα προσοχή, με σχετική έλλειψη στις επιστημονικές έρευνες, ενώ θα έπρεπε να αποτελεί ένα σημάδι επαγρύπνησης για την εκδήλωση μελλοντικής διαπροσωπικής νεανικής βίας και για την πρόληψή της. Στην ψυχιατρική λογοτεχνία για πρώτη φορά γίνεται η σύνδεση των δύο στοιχείων από τον ψυχίατρο Philippe Pinel το 1809.

Ευζωία ζώων

Για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για κακοποίηση, όμως, πρέπει να διασαφηνιστεί ποια ακριβώς είναι η ευζωία των ζώων και σε ποιες περιπτώσεις αυτή μπορεί να καταπατηθεί. Κατά τον ελληνικό Νόμο 4039/12 «Για τα δεσποζόµενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση µε κερδοσκοπικό σκοπό.» και συγκεκριμένα στο άρθρο 1 «Ορισμοί» περίπτωση β), ως ευζωία ορίζεται «… το σύνολο των κανόνων, που πρέπει να εφαρµόζει ο άνθρωπος στα ζώα, αναφορικά µε την προστασία τους και την καλή µεταχείρισή τους, έτσι ώστε να µην πονούν και υποφέρουν, την παραµονή τους σε χώρο  στεγνό, καθαρό και προστατευµένο από τις καιρικές συνθήκες, χωρίς να είναι µόνιµα δεµένα και διαβιούντα εντός ακατάλληλων κατασκευών (π.χ. µεταλλικών), τη φροντίδα για ιατρική περίθαλψη και χορήγηση κατάλληλης τροφής και νερού, την καθηµερινή άσκηση ή τον περίπατό τους και γενικά τη µέριµνα για σεβασµό της ύπαρξής τους».

Στις Η.Π.Α. και οι 50 πολιτείες διαθέτουν θεσμικό πλαίσιο για την κακοποίηση ζώων, με τα θεσπίσματα να διαφέρουν από πολιτεία σε πολιτεία, ενώ μόλις 30 από αυτές τιμωρούν ως κακούργημα συγκεκριμένες μορφές κακοποίησης ζώων, όπως ο τζόγος (π.χ. κοκορομαχίες, κυνομαχίες) ή δραστηριότητες σχετιζόμενες με ναρκωτικά (Ascione, 2001; Miller, 2001).

Ένας σαφής ορισμός, ο οποίος διατυπώθηκε από τον Ascione (1993) και κυριαρχεί στην σχετική ξένη βιβλιογραφία για την ευζωία των ζώων, είναι «…η κοινωνικά μη- αποδεκτή συμπεριφορά, η οποία εσκεμμένα προκαλεί περιττό πόνο, βασανισμό ή δυσφορία ή/και θάνατο σε ένα ζώο». Ωστόσο, όλοι οι ορισμοί, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, αποκλείουν πρακτικές που μπορεί να προκαλούν πόνο ή θάνατο στα ζώα, αλλά, ωστόσο, είναι κοινωνικά αποδεκτές, όπως το νόμιμο κυνήγι, ορισμένες γεωργικές, επιστημονικές και κτηνιατρικές πρακτικές, ενώ συνήθως τα ζώα που υπόκεινται περισσότερο σε κακοποίηση είναι τα σπονδυλωτά (Ascione, 2001). Οι περισσότεροι ορισμοί μοιράζονται τρία χαρακτηριστικά: η συμπεριφορά είναι κοινωνικά μη αποδεκτή, είναι εκούσια και δεν είναι απαραίτητη (Μiller, 2001).

Έτσι, οι υπάρχοντες ορισμοί της ευζωίας των ζώων δε μπορούν να είναι καθολικοί και διεθνείς, καθώς υπάρχουν διαφορετικά είδη μεταχείρισης ζώων που, ενώ σε άλλες χώρες τιμωρούνται και καταδικάζονται, σε άλλες είναι αποδεκτές, δηλαδή ο πόνος ή ο θάνατος που προκαλείται στα ζώα από την ανθρώπινη πρωτοβουλία εξαρτάται από πολιτισμικούς, κοινωνικούς και χρησιμοθηρικούς παράγοντες. Τα είδη κακοποίησης που υφίστανται τα ζώα είναι παρόμοια με εκείνα που υφίστανται και τα παιδιά (Ascione, 2001), όπως η σεξουαλική, η σωματική, αλλά και η ψυχολογική κακοποίηση.

Η βιαιότητα προς τα ζώα από παιδιά & εφήβους

Η βιαιότητα προς τα ζώα είναι, σε πλείστες περιπτώσεις, εκούσια κι έχει ισχυρά συσχετισθεί με άλλα εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένης της βίας κατά ανθρώπων (Lockwood, 2008). Άλλες έρευνες υποστηρίζουν ότι εκείνοι που κακοποιούν ζώα είναι κυρίως άντρες κάτω της ηλικίας των 30 ετών. Σύμφωνα με έρευνα των Achenbach & συν. (1991) σε 2.600 αγόρια και κορίτσια 4 έως 16 ετών, σημειώθηκε σημαντική συσχέτιση του 18%-25% των αγοριών 6-16 ετών, που είχαν αντιμετωπίσει κάποια στιγμή κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, με την επίδειξη βιαιότητας προς τα ζώα, ενώ με έρευνα του Achenbach (1992) φάνηκε να υφίσταται συσχέτιση και με συμπεριφορές βανδαλισμών, οι οποίες ήταν σαφώς μικρότερες από όσο η βιαιότητα προς τα ζώα, η οποία ήταν μεγαλύτερη σε αυτές τις ηλικίες.

Επίσης, οι περισσότερες έρευνες, δεδομένης της ηλικίας των ανήλικων συμμετεχόντων, διενεργήθηκαν από αναφορές των γονέων ή κηδεμόνων  και όχι από αυτό-αναφορές των παιδιών και εφήβων, οι οποίοι πολλές φορές δεν ήταν ενήμεροι  για την εκδήλωση ανάλογων βίαιων συμπεριφορών από τα τέκνα τους, ενώ πολλές φορές μπορεί και να συγκαλύπτονταν. Σύμφωνα με έρευνα των Offord & συν. (1991) σε 1.232 γονείς/κηδεμόνες και τα παιδιά τους 12-16 ετών ανεδείχθη, ότι συχνά οι γονείς υποτιμούν τη σημασία της βιαιότητας προς τα ζώα, ενώ τα αγόρια ανέφεραν ανάλογα γεγονότα 3,8 φορές περισσότερο από ό,τι οι γονείς τους και τα κορίτσια 7,6 φορές περισσότερο. Φάνηκε ότι οι γονείς υποτιμούν επίσης τη σημασία και άλλων γεγονότων και σημείων, όπως η Διαταραχή Διαγωγής, ο βανδαλισμός, ο εμπρησμός.

Η κακοποίηση ζώων και η διαπροσωπική βία μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά κι έχουν συσχετιστεί σε αρκετές έρευνες (Felthous et al., 1977, 1980, 1985, 1986, 1987 στο Gleyzer, 2002), καθώς απευθύνονται και τα δύο σε έμβια θύματα, τα οποία έχουν την ικανότητα να βιώσουν πόνο, δυσφορία και θανάσιμο τραυματισμό και για αυτό οι έρευνες έχουν στράψει το ενδιαφέρον τους στην πρώιμη βιαιότητα και στην κακοποίηση ζώων (Ascione, 2001). Επίσης, βρέθηκε ότι οι άνδρες που είχαν ιστορικό βιαιότητας γενικότερα, είχαν κακοποιήσει ζώα όταν ήταν οι ίδιοι  παιδιά (Gleyzer & συν., 2002).

Σύμφωνα με έρευνες (Kellert & Felthous, 1985; Μiller & Knutson, 1997; Schiff & συν., 1999), βρέθηκε ότι το 25% των φυλακισμένων ανέφερε ουσιαστική  βιαιότητα προς τα ζώα στην παιδική ηλικία και σε σύγκριση με φοιτητές ψυχολογίας βρέθηκε οι πρώτοι να έχουν σχεδόν δύο φορές υψηλότερα ποσοστά (Ascione, 2001). Επιπλέον, σύμφωνα με άλλη έρευνα (Ressler & συν., 1988; Tingle, 1986) σε φυλακισμένους καταδίκους για σεξουαλική ανθρωποκτονία και παιδική κακοποίηση φάνηκε ότι σχεδόν το 41% εξ αυτών είχαν κακοποιήσει και ζώα ως παιδιά, έφηβοι και ενήλικες (Ascione, 2001).

Ψυχικές Διαταραχές & Διαταραχές Συμπεριφοράς

Σύμφωνα με μία μελέτη παιδιών στη Σουηδία (Wochner & Klosinski, 1988) βρέθηκε ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της βιαιότητας προς τα ζώα και της επιθετικής συμπεριφοράς από τη μία, με τη σαδιστική συμπεριφορά προς αυτά και τις τραυματικές παιδικές εμπειρίες από την  άλλη. Ωστόσο, η βιαιότητα προς τα ζώα εισήχθη ως κριτήριο για την Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο για τις Ψυχικές Διαταραχές-3η έκδοση, μόλις το 1987 και διατηρήθηκε ως κριτήριο και στην 4η (1994) και στην 5η (2013) (βλ. Διαταραχή Διαγωγής παρακάτω).

«Η Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα συμμόρφωσης με τους κοινωνικούς κανόνες, που διέπουν τη συμπεριφορά των ατόμων. Συνήθως σχετίζεται, αλλά δεν είναι αυστηρά συνώνυμη με την εγκληματικότητα. Οι ασθενείς είναι παρορμητικοί, εγωκεντρικοί, ανεύθυνοι, ανυπόμονοι και ανίκανοι να ανεχθούν τη ματαίωση, απορρίπτουν την εξουσία ή την πειθαρχία και δε διαθέτουν επαρκώς αναπτυγμένη συνείδηση.» (Sadock & Sadock, 2005). Τυπικές εμπειρίες, που αφορούν στην παιδική ηλικία, περιλαμβάνουν το ψέμα, το σκασιαρχείο, τη φυγή από το σπίτι, τις κλοπές, τους καυγάδες, την κατάχρηση ουσιών και τις παράνομες δραστηριότητες. Η αχαλίνωτη σεξουαλική ζωή, η κακοποίηση συζύγου και παιδιών και η οδήγηση σε κατάσταση μέθης είναι συχνά (Sadock & Sadock, 2005).

Σύμφωνα με έρευνα (Gleyzer & συν., 2002), βρέθηκε ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του ιστορικού κακοποίησης ζώων σε μικρή ηλικία και της ανάπτυξης Αντικοινωνικής Διαταραχής Προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι όλοι θα αναπτύξουν απαραίτητα  τη  διαταραχή.  Ωστόσο,  η  εν  λόγω  έρευνα  (Gleyzer & συν.,2002)  και άλλες καταλήγουν στο ότι η ύπαρξη συμπεριφορών κακοποίησης ζωών δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα προσωπικής κακοποίησης.

Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο για τις Ψυχικές Διαταραχές (DSM-4η έκδ.η- 1994 & DSM-5η έκδ.-2013) ορίζει τη Διαταραχή Διαγωγής ως «ένα επαναλαμβανόμενο και  επίμονο μοτίβο συμπεριφοράς κατά το οποίο παραβιάζονται τα βασικά δικαιώματα των άλλων ή σημαντικές κατάλληλες ηλικιακές και κοινωνικά αποδεκτές νόρμες ή κανόνες».

Υπάρχουν δυο υπότυποι:

  1. Τύπος παιδικής έναρξης με παρουσία τουλάχιστον μιας χαρακτηριστικής της διαταραχής συμπεριφοράς πριν τα 10 έτη. Είναι συνήθως αγόρια με επιθετικότητα προς τους άλλους και διαταραγμένες σχέσεις με τους συνομηλίκους, που αναπτύσσουν την διαταραχή πριν την ήβη. Έχει χειρότερη πρόγνωση μεταπίπτοντας σε αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας.
  2. Τύπος εφηβικής έναρξης που είναι ηπιότερος, με καλύτερες σχέσεις με τους συνομηλίκους, έχει καλύτερη πρόγνωση και η σχέση αγοριών:κοριτσιών είναι πιο ισόρροπη.

Μεταξύ των συμπτωμάτων της εν λόγω διαταραχής είναι η απάτη ή κλοπή, η καταστροφή περιουσίας, η επιθετικότητα σε ανθρώπους και ζώα (Ascione, 2001) και η σοβαρή παραβίαση κανόνων (APA- DSM, 2013). Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι τα ζώα δεν συγκαταλέγονται στην καταστροφή ιδιοκτησίας, δηλαδή πράγμα, κάτι που ο Αμερικάνικος Ψυχιατρικός Σύλλογος (1994) ξεκαθάρισε περιλαμβάνοντας την επιθετικότητα προς τα ζώα με την επιθετικότητα προς ανθρώπους.  Εκτιμάται ότι συναντάται στο 2% με 9% του γενικού πληθυσμού, ενώ ένα ικανοποιητικό ποσοστό παιδιών με εκδήλωση συμπτωμάτων Δ.Δ. στην εφηβεία, πληρούν κριτήρια για την εμφάνιση της Αντικοινωνικής Δ.Π. στην ενήλικη ζωή (Miller, 2001). Σύμφωνα με αναφορές γονέων που έχουν παιδιά με Δ.Δ., η μέση ηλικία εμφάνισης συμπεριφοράς βιαιότητας γενικότερα και προς τα ζώα ειδικότερα εντοπίζεται σε ηλικία 6,5 ετών, δηλαδή νωρίτερα από τον σχολικό ή κοινωνικό εκφοβισμό (bullying), τη βιαιότητα προς τους ανθρώπους, τον βανδαλισμό ή τον εμπρησμό.

Η κακοποίηση ζώων μπορεί να ποικίλει ανάλογα με τη συχνότητα, σοβαρότητα και χρονιότητα και κυμαίνεται από την «ανώριμη» ενόχληση ζώων, όπως το τράβηγμα ουράς σκύλων έως τον σοβαρό τραυματισμό ζώων, τη ζωοκλοπή και τον πυρπολισμό ζώων (Ascione, 2001). Η βιαιότητα προς τα ζώα μπορεί να είναι ένα από τα πρώτα συμπτώματα της Διαταραχής Διαγωγής σε νέα παιδιά και θα έπρεπε να αποτελεί ένα σημαντικό σημάδι για την εμφάνιση της, καθώς εμφανίζεται στο 25% των παιδιών με Δ.Δ. (Arluke & συν., 1999 ως αναφέρεται στο Miller, 2001). Κατά την έρευνα των Arluke & συν. (1999) σε ενήλικες, όσοι είχαν κατηγορηθεί για κακοποίηση ζώου σε παιδική/εφηβική ηλικία ήταν πιο πιθανό να συλληφθούν ως ενήλικες για βίαια  αδικήματα, αδικήματα ιδιοκτησίας, ναρκωτικών ουσιών ή ένεκα διαταραχών.

Η κακοποίηση ζώων δε συγκαταλέγεται στα διεθνή συστήματα καταγραφής της νεανικής εγκληματικότητας, παρά τη διεθνή νομικά αναγνώριση της συνάφειάς τους (Ascione,  2001). Μόλις τον Ιανουάριο του 2016, το FBI πρόσθεσε τη βιαιότητα προς τα ζώα ως ξεχωριστή κατηγορία στην Υπηρεσιακή Αναφορά Εγκλημάτων, ένα διεθνές σύστημα αναφοράς εγκλημάτων που συχνά χρησιμοποιείται για έρευνες ανθρωποκτονιών. Αυτά τα δεδομένα κάνουν φανερό το γεγονός ότι τα άτομα που κακοποιούν ζώα δεν είναι επικίνδυνα μόνο στα ζώα-θύματά τους, αλλά θέτουν σε κίνδυνο και την ανθρώπινη ευζωία (Ascione, 2001).

Διαπροσωπική βία & βιαιότητα προς ζώα Τριαδικές συμπεριφορές

Όπως ευρέως υποστηρίζεται στη βιβλιογραφία, η έκθεση των παιδιών σε ενδοοικογενειακή βία δημιουργεί εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη ψυχολογικής δυσπροσαρμοστικότητας, επιθετικής συμπεριφοράς και απόσυρσης, χαμηλή σχολική επίδοση, κατάθλιψη, άγχος, ψυχοσωματικά συμπτώματα και ακόμα απόπειρες αυτοκτονίας (Baldry, 2003). Τα παιδιά εκτίθενται σε είδη βίας όχι μόνο στην οικογένεια, αλλά και στην κοινωνία και το σχολείο, η οποία επεκτείνεται σε ανθρώπους και σε ζώα (Baldry, 2003).

Η έκθεση στη βιαιότητα κατά των ζώων από συνομηλίκους αποτελεί έναν από τους πιο επικίνδυνους παράγοντες για άμεση κακοποίηση ζώων από τους νέους (Baldry, 2003). Για πρώτη φορά το 1963 γίνεται η κλινική εκτίμηση ότι η ενούρηση, ο εμπρησμός και η βιαιότητα προς τα ζώα (τριαδική συμπεριφορά) σε παιδιά  αποτελούν σημαντικό προγνωστικό σημάδι στην πρόβλεψη βίαιης αντικοινωνικής συμπεριφοράς  ή και την διάπραξη  ανθρωποκτονίας  (Hellman  &  Blackman, 1966 ως  παρατίθεται στο Miller, 2001) κυρίως προς άνδρες, αλλά όχι σε γυναίκες (Felthous & Yudowitz, 1977 ως παρατίθεται στο Miller, 2001).

Ωστόσο, μετέπειτα έρευνες έδειξαν ότι οι εν λόγω τριαδικές συμπεριφορές δεν ήταν χρήσιμες στην πρόβλεψη ανθρωποκτονίας ή σχετικών απειλών σωματικής βλάβης (Alvhenbach & Edelbrock, 1978 ως παρατίθεται στο Miller, 2001; Health & συν., 1984 ως παρατίθεται στο Miller, 2001). Άλλες συμπεριφορές, όπως οι τσακωμοί, εκρήξεις θυμού, προβλήματα ή αδικαιολόγητες απουσίες από το σχολείο και διαπροσωπικές δυσκολίες βρέθηκε ότι ίσως ήταν περισσότερο ενδεικτικές επικείμενης αντικοινωνικής συμπεριφοράς από ό,τι οι τριαδικές συμπεριφορές (Justice & συν., 1974 ως παρατίθεται στο Miller, 2001). Παρόλα αυτά, όλες οι αναφερόμενες συμπεριφορές δεν αποτελούν αλάνθαστα προγνωστικά «εργαλεία», αλλά όλες μαζί συνδυαστικά μπορούν να αναδείξουν μία ενδεχόμενη σοβαρή συναισθηματική διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει, κατ’ επέκταση, σε βίαιη συμπεριφορά (Justice & συν., 1974 ως παρατίθεται στο Miller, 2001).

Ευρήματα σχετικά με την κακοποίηση ζώων και τη διαπροσωπική βία

Στατιστικά δεδομένα σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία και την κακοποίηση παιδιών αποκαλύπτουν ότι ένας συγκλονιστικός αριθμός ζώων κακοποιείται από εκείνους που κακοποιούν τα παιδιά ή/και τις συζύγους τους (THS of USA). Στις Η.Π.Α. υπάρχουν κατά προσέγγιση 70 εκατομμύρια δεσποζόμενοι σκύλοι και 74,1 εκατομμύρια δεσποζόμενες γάτες (AVMA). Στις οικογένειες, όπου διαβιούν τα εν λόγω δεσποζόμενα ζώα, περίπου 20 άνδρες και γυναίκες γίνονται θύματα κακοποίησης κάθε λεπτό (CDC-NISVS Infographic), δηλαδή ένας μέσος όρος περίπου 10 εκατομμυρίων θυμάτων τον χρόνο. Για να γίνει αυτό κατανοητό, φανταστείτε ότι μέσα στα σπίτια, όπου ένας τουλάχιστον άνθρωπος κακοποιείται κάθε μέρα, κατοικεί, επίσης, τουλάχιστον ένα κατοικίδιο. Σε έρευνα του U.S. Centers for Disease Control and Prevention (2011) βρέθηκε ότι το 71% των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας ανέφεραν ότι ο θύτης (τους) κακοποιούσε και τα κατοικίδιά τους. Σε άλλη έρευνα (Animal Legal Defense Fund, 2015) με οικογένειες υπό διερεύνηση για πιθανή παιδική κακοποίηση, βρέθηκε ότι η κακοποίηση κατοικίδιων ζώων είχε συμβεί στο 88% των οικογενειών αυτών.

Έρευνες που έλαβαν χώρα σε ψυχιατρικούς ασθενείς και φυλακισμένους βίαιους εγκληματίες έδειξαν ότι υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην κακοποίηση ζώων και την επιθετικότητα κατά ανθρώπων και ειδικότερα, την κακοποίηση παιδιών κατά την παιδική και ενήλικη ζωή,  (Felthous, 1980; Kellert & Felthous;  1985; Tingle & συν., 1986; Ressler & συν., ως παρατίθενται στο Miller, 2001). Άλλες έρευνες έδειξαν ότι τα παιδιά που είχαν διαπράξει ανθρωποκτονία είχαν επιδείξει βιαιότητα προς τα ζώα, ενώ άλλα παιδιά που είχαν κακοποιήσει ζώα επεδείκνυαν σαδιστική συμπεριφορά έναντι ανθρώπων ή είχαν επιχειρήσει πυροβολισμούς ως έφηβοι στο σχολείο (Lewis & συν., 1983; Wochner & & Klosinski, 1988; Verlinden, 1999 ως παρατίθεται στο Miller, 2001). Επίσης, και πάλι μετέπειτα έρευνα σε έγκλειστες γυναίκες έδειξε ότι η κακοποίηση ζώων κατά την παιδική ηλικία δε συσχετίστηκε σημαντικά με την διαπροσωπική βία (Climente, 1973 ως παρατίθεται στο Miller, 2001).

Αρκετές έρευνες έχουν προσπαθήσει να προσεγγίσουν κατά πόσο υφίσταται συσχέτιση ανάμεσα στην κακοποίηση ζώων και την ενδοοικογενειακή βία. Έρευνα σε 53 οικογένειες, όπου είχε λάβει χώρα κακοποίηση παιδιού, έδειξε ότι το 60% των κατοικίδιων ζωών σε αυτές τις οικογένειες είχε παραμεληθεί ή κακοποιηθεί, ενώ το 20% των παιδιών σε αυτές τις οικογένειες  είχε κακοποιήσει ζώο (Deviney & συν., 1983, ως παρατίθεται στο Miller, 2001). Επιπλέον, σύμφωνα με άλλη έρευνα (Friedrich, 1992, ως παρατίθεται στο Miller, 2001), οι γονείς κακοποιημένων εντός της οικογένειας παιδιών, ανέφεραν ότι το 35% των κακοποιημένων αγοριών και το 27% των κοριτσιών ήταν βίαια προς τα ζώα, ενώ μόνο το 5% των αγοριών και το 3% των κοριτσιών που δεν είχαν κακοποιηθεί ήταν βίαια προς τα ζώα.

Δύο πολύτιμα ευρήματα μίας σχετικά πρόσφατης έρευνας (Currie, 2006) ήταν, αρχικά, ότι η βιαιότητα παιδιών προς τα ζώα συσχετίστηκε με την έκθεσή τους σε ενδοοικογενειακή βία, του τύπου από άνδρα-σε-γυναίκα. Δεύτερον, τα παιδιά που είχαν εκτεθεί σε βία στις οικογένειές τους και είχαν επιδείξει βία προς τα ζώα ήταν μεγαλύτερα ηλικιακά από ό,τι εκείνα που ήταν μεν βίαια προς τα ζώα, δεν είχαν εκτεθεί όμως σε ανάλογη οικογενειακή βία.

Το πρώτο εύρημα είναι σύμφωνο με παλιότερες έρευνες ότι τα παιδιά που εκτίθενται σε ενδοοικογενειακή βία βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να κακοποιήσουν ζώα. Έτσι, έχει ευρέως υποστηριχθεί ότι τα παιδιά μαθαίνουν κοινωνικούς ρόλους υιοθετώντας ό,τι βλέπουν κι ακούνε. Γονείς με επιθετική συμπεριφορά διδάσκουν τα παιδιά τους ότι η επιθετικότητα είναι ένα κατάλληλο και δυναμικό εργαλείο επίλυσης διαφορών και συγκρούσεων στις διαπροσωπικές σχέσεις (Currie, 2006). Σύμφωνα με τη Θεωρία της Κοινωνικής Μάθησης, η βία, όπως και κάθε άλλη μορφή συμπεριφοράς, γίνεται αντικείμενο μάθησης από πολύ μικρή ηλικία (Baldry, 2003). Τα παιδιά που βρίσκουν ικανοποιητική μία μαθημένη συμπεριφορά είναι πολύ πιθανό να την επαναλάβουν, ενώ έχει βρεθεί ότι τα παιδιά που έχουν εκτεθεί σε ενδοοικογενειακή βία διακατέχονται από μικρή ενσυναίσθηση και συμπόνια για τους άλλους (Currie, 2006).

Πηγή: http://www.pet-abuse.com

Η βιαιότητα προς τα ζώα μπορεί να είναι ικανοποιητική, καθώς προσφέρει στο υποκείμενο ένα αίσθημα  δύναμης  και  αυτοελέγχου  πάνω  σε  ένα  αδύναμο  ζώο,  αντί  σε  ένα  μη   ελεγχόμενο οικογενειακό περιβάλλον, αποκτώντας, έτσι, ένα αίσθημα αυτό-αποτελεσματικότητας (Currie, 2006). Το παιδί ταυτίζεται με τη συμπεριφορά του γονέα και την αναπαραγάγει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλα τα παιδιά που βλέπουν ή υφίστανται βία στην οικογένειά τους, θα κακοποιήσουν τελικά ζώο, όπως συνέβη και με την πλειοψηφία στην έρευνα (Currie, 2006).

Επιπλέον, δεν βρέθηκαν ιδιαίτερες διαφορές με βάση το φύλο, όπως συνέβη και με προηγούμενες έρευνες, με τα αγόρια να αντιλαμβάνονται την ενδοοικογενειακή βία ως απειλή,  ενώ τα κορίτσια ως αυτό-κατηγορία. Στα παιδιά που είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά έχει βρεθεί ότι η σωματική κακοποίηση αύξανε την βιαιότητα ζώων στα αγόρια, ενώ η ενδοοικογενειακή βία την αύξανε στα κορίτσια (Currie, 2006). Πιο παλιές έρευνες έχουν δείξει ότι τα αγόρια που εκτίθενται σε γονική βία επιδεικνύουν εξωτερικευμένα προβλήματα, όπως επιθετικότητα ή άλλου είδους αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ τα κορίτσια γίνονται περισσότερο υποτακτικά και παρουσιάζουν εσωτερικευμένα προβλήματα, όπως κατάθλιψη, απόσυρση και θυματοποίηση στο σχολείο (Kolbo, Blakely & Engelman, 1996; Edleson, 1999 ως παρατίθεται στο Baldry, 2003).

Σύμφωνα με 364 υποθέσεις που καταγράφηκαν στην ιστοσελίδα Pet-Abuse .com σε πολιτείες των Η.Π.Α. από το 2000 έως και το 2013, σε οικογένειες με παιδική παραμέληση ή παραμέληση υπερηλίκων και παράλληλα με κακοποίηση ζώων, διαπιστώθηκε ότι το είδος κακοποίησης του ζώου ήταν η υπερσυλλογή ζώων με ποσοστό 53%, ακολουθεί η παραμέληση/εγκατάλειψη με 30%, ο ξυλοδαρμός με 5%, το χτύπημα με 3%, ο πυροβολισμός και  η κτηνοβασία με 2%, η πτώση, το κάψιμο, το μαχαίρωμα, η κλωτσιά και ο ακρωτηριασμός με 1%. Η υπερσυλλογή ζώων ή οι «συλλέκτες» ζώων (hoarding) είναι μία συμπεριφορά που θυματοποιεί τα ζώα με το να τα θέτουν υπό σοβαρή παραμέληση, περιορίζοντάς τα όλο και περισσότερα σε χώρους που δεν επαρκούν και τα οποία οι εν λόγω δε μπορούν να φροντίσουν (DeViney, 1983; Lockwood, 2002). Ανάλογες συμπεριφορές μαρτυρούν ότι τα εν λόγω άτομα πολύ συχνά χρήζουν κοινοτικής και ψυχολογικής υποστήριξης και είναι συνήθως γυναίκες άνω των 60 ετών (Ascione, 2008; DeViney, 1983).

Κίνητρα κακοποίησης ζώων

Οι Kellert & Felthous (1985, 1987b) με έρευνά τους κατέγραψαν έναν αριθμό κινήτρων, που υποβόσκουν της κακοποίησης ζώων από ενήλικες, που έχουν κακοποιήσει ζώα, τα οποία μπορούν να έχουν εφαρμογή και σε εφήβους (Ascione, 2001):

  • Έλεγχος ενός ζώου (π.χ. κακοποίηση ζώου ως πειθαρχία ή εκπαίδευση)
  • Εκδίκηση κατά ενός ζώου
  • Ικανοποίηση μίας πρόληψης εις βάρος ενός είδους [π.χ. μίσος για (μαύρες) γάτες]
  • Έκφραση επιθετικότητας σε ένα ζώο (π.χ. εκπαίδευση ενός ζώου για να επιτίθεται, χρήση επιβαλλόμενου πόνου για τη δημιουργία «άγριου» σκύλου)
  • Ενίσχυση προσωπικής επιθετικότητας (π.χ. χρήση ενός ζώου-θύματος για πρακτική)
  • Πρόκληση για τη «ψυχαγωγία»-διασκέδαση ατόμων
  • Εκδίκηση κατά άλλων ατόμων (π.χ. εκδίκηση του άλλου βλάπτοντας το κατοικίδιο του)
  • Μετάθεση της εχθρικότητας από ένα άτομο σε ένα ζώο (π.χ. επίθεση σε ένα αθώο ζώο λόγω φόβου/ κινδύνου να πλήξει έναν άνθρωπο)
  • Βίωμα άτυπου σαδισμού (π.χ. απόλαυση από τον πόνο που βιώνει το ζώο)

Επίσης, οι Ascione, Thompson & Black (1997) πρότειναν ένα σύνολο κινήτρων που σχετίζονται με αναπτυξιακούς παράγοντες (Ascione, 2001), όπως:

  • Περιέργεια & εξερεύνηση (π.χ. το ζώο τραυματίζεται ή πεθαίνει κατά τη διάρκεια εξέτασης του από συνήθως νεαρό ή υστερημένο νοητικά παιδί)
  • Πίεση συνομηλίκων (π.χ. συνομήλικοι μπορεί να ενθαρρύνουν την κακοποίηση ζώου ή να το απαιτήσουν ως τελετή μύησης στην παρέα)
  • Ενίσχυση διάθεσης (π.χ. κακοποίηση ζώου με σκοπό την ανακούφιση από ανία ή κατάθλιψη)
  • Σεξουαλική ευχαρίστηση (π.χ. κτηνοβασία)
  • Επιβαλλόμενη βία (π.χ. το παιδί καταναγκάζεται να κακοποιήσει ένα ζώο από ένα πιο δυνατό άτομο)
  • Προσκόλληση σε ένα ζώο (π.χ. το παιδί σκοτώνει ένα ζώο, ώστε να αποφύγει το βασανισμό του από άλλο άτομο)
  • Φοβία για τα ζώα (π.χ. προκλητική μίας προληπτικής επίθεσης κατά του ζώου)
  • Ταύτιση του ζώου με εκείνον που κακοποιεί το παιδί (π.χ. ένα θυματοποιημένο παιδί προσπαθεί να ανακτήσει την αίσθηση δύναμης θυματοποιώντας ένα αθώο ζώο)
  • Μετατραυματική επίδειξη (π.χ. αναπαράσταση βίαιων επεισοδίων με ένα ζώο-θύμα)
  • Μίμηση (π.χ. αντιγραφή μιας γονικής ή άλλου ενήλικα καταχρηστικής συμπεριφοράς  κατά των ζώων)
  • Αυτό-τραυματισμός (π.χ. χρήση ενός ζώου από παιδί για πρόκληση τραυματισμών στο ίδιο του το σώμα)
  • Εξάσκηση για διαπροσωπική βία (π.χ. εξάσκηση βίαιων πράξεων σε αδέσποτα ή κατοικίδια προτού εμπλακεί σε βίαιες πράξεις κατά ανθρώπων)
  • Μέσο για συναισθηματική κακοποίηση (π.χ. τραυματισμός κατοικίδιου ενός αδερφού ώστε να τον τρομοκρατήσει)

 

Ο Ascione (2001) προτείνει μία τυπολογία για τα είδη κακοποίησης ζώων από παιδιά:

Κακοποίηση ζώων υποκινούμενη από περιέργεια/ερευνητικότητα:

  • Προσχολική ή πρώιμη σχολική ηλικία
  • Ελλιπής επιτήρηση
  • Ελλιπής εκπαίδευση στην σωματική και ανθρώπινη φροντίδα ζώων, κατοικίδιων, αδέσποτων
  • Ανεπαρκής εκπαίδευση από τους γονείς, δασκάλους, φροντιστές για την αποτροπή από την κακοποίηση ζώων
  • Αναπτυξιακές δυσλειτουργίες

Παθολογική κακοποίηση ζώων:

  • Μεγαλύτερη ηλικία από προηγούμενη κατηγορία
  • Ψυχολογικές δυσκολίες ποικίλους σοβαρότητας (σωματική, σεξουαλική κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία)
  • Κλινική παρέμβαση απαραίτητη

Εγκληματική κακοποίηση ζώων:

  • Κυρίως έφηβοι
  • Αντικοινωνικές συμπεριφορές γενικά
  • Συμμετοχή σε συμμορίες ή ομαδική βιαιότητα
  • Καταστρεπτικότητα
  • Χρήση αλκοόλ και άλλων ουσιών
  • Δικαστική και κλινική παρέμβαση

Στατιστικά στοιχεία

Σύμφωνα με τη στατιστική βάση δεδομένων της ιστοσελίδας pet-abuse.com, καταγράφονται υποθέσεις κακοποίησης ζώων κυρίως από όλες τις Πολιτείες των Η.Π.Α., αλλά και τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Από το 2000-2013 καταγράφηκαν 15.981 υποθέσεις κακοποίησης ζώων, όπως εμφανίζεται στον Πίνακα 2.

Πηγή: http://www.pet-abuse.com

Από τα ζώα, για τα οποία αναφέρεται περισσότερο η κακοποίηση, το μεγαλύτερο ποσοστό αφορά σκύλους στο 65%, γάτες στο 20%, άλογα στο 10% και κοτόπουλα στο 5%(βλ, Πίνακα 3)  ενώ συγκαταλέγονται κι πολλά άλλα είδη ζώων επί του συνόλου, όπως πτηνά, ερπετά, θαλάσσια, παραγωγικά και «άγρια» ζώα.

Πηγή: http://www.pet-abuse.com

Ζώα χρησιμοποιούμενα σε πειράματα

Έχει μεγάλη ηθική σημασία να αναφερθεί το γεγονός ότι ζώα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε πειράματα για επιστημονικούς σκοπούς. Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Συνασπισμό για την Τερματισμό Πειραμάτων σε Ζώα (The European Coalition to End Animal Experiments-ECEAE) τα τελευταία στατιστικά ευρήματα στην Ε.Ε. αφορούν το 2008, κατά το οποίο χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 12 εκατομμύρια ζώα.

Από τις 27 χώρες της Ε.Ε. που συμμετείχαν αναφέρθηκε ότι χρησιμοποιήθηκαν σε πειράματα για επιστημονικούς σκοπούς:
21.315 σκύλοι, 333.213 κουνέλια, 754.485 πουλιά και 9.569 πίθηκοι, με κυριότερους χρήστες την Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία, χώρες οι οποίες χρησιμοποιούν το 55% του συνολικού αριθμού των ζώων, ενώ το 56% των πιθήκων του είδους «μακάκοι» εξακολουθεί να εισάγεται στην Ε.Ε(βλ. Πίνακα 4). Επίσης, στις κάτωθι χώρες έχει αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των ζώων που χρησιμοποιήθηκαν σε πειράματα (European Commission, 2010):
Ισπανία +51%
Εσθονία +610%
Ιρλανδία +197%
Αυστρία +32%
Πορτογαλία +22%

Πηγή: http://www.eceae.org

Σύμφωνα με διεθνή στατιστικά στοιχεία και με σχετική έρευνα του Οργανισμού Cruelty Free International αναφέρεται ότι μεταξύ 82 και 154 εκατομμυρίων σπονδυλωτών ζώων (115 εκατομμύρια κατά μέσο όρο) χρησιμοποιούνται σε πειράματα κάθε χρόνο. Το 79% των χωρών φαίνεται ότι δε δημοσιεύουν τους αριθμούς των ζώων για αυτό το σκοπό. Άλλα ζώα όπως αρουραίοι, ποντίκια, ινδικά χοιρίδια, κουνέλια, γουρούνια χρησιμοποιούνται με σκοπό εγωκεντρικούς καταναλωτικούς σκοπούς των ανθρώπων, εξέταση για πρόσθετα συστατικά σε φαγητά, χημικές ουσίες και botox.

Σύμφωνα με έρευνα (Taylor & συν., 2008), οι 10 χώρες που χρησιμοποιούν τα περισσότερα ζώα σε πειράματα είναι:
Η.Π.Α.
Ιαπωνία
Κίνα
Αυστραλία
Γαλλία
Καναδάς
Ηνωμένο Βασίλειο
Γερμανία
Ταϊβάν
Βραζιλία

Στατιστικά στοιχεία στην Ελλάδα

Σύμφωνα με το από 07/10/2016 Δελτίο Τύπου του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. το πρώτο ενιάμηνο του 2016 σχηματίσθηκαν πάνω από 940 δικογραφίες σχετικά με κακοποίηση, βασανισμό ή θανάτωση ζώων, καθώς επίσης συνελήφθησαν 156 άτομα για ανάλογες παραβάσεις και 553 άτομα κατηγορήθηκαν (Α.Ε.Α., 2016). Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα οι Αστυνομικές Υπηρεσίες κλήθηκαν να διαχειριστούν 1.060 καταγγελίες και επελήφθησαν σε 1.000 (Α.Ε.Α., 2016).

Επιπλέον, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., τα οποία παρασχέθηκαν από την ηλεκτρονική εφαρμογή «Στατιστική Επετηρίδα» του συστήματος POL (Police On-Line) μέσω της Δ/νσης Γενικής Αστυνόμευσης Α.Ε.Α./Τμήμα Αστυνόμευσης & Τουρισμού στη διαδικτυακή σελίδα Report Animal Abuse-Καταγγελίες για κακοποίηση ζώων του χώρου κοινωνικής δικτύωσης Facebook, τα οποία παρατίθενται στον πίνακα 5, αναδεικνύονται οι καταγραφές των Αστυνομικών Υπηρεσιών από 2014 έως και το πρώτο ενιάμηνο του 2016 σχετικά με καταγγελίες, σχηματισθείσες δικογραφίες, κατηγορίες και συλλήψεις δραστών σχετικά με την κακοποίηση, τον βασανισμό ή τη θανάτωση ζώων. Αξιοσημείωτο είναι ότι για πρώτη φορά από το 2014 καταγράφονται στατιστικά-αριθμητικά στοιχεία για δράστες που έχουν κατηγορηθεί για κακοποίηση ζώων και παράλληλα έχουν κατηγορηθεί για αδίκημα περί ενδοοικογενειακής βίας ή κακοποίησης παιδιών ή άλλο παρεμφερές αδίκημα με μόνο μία περίπτωση να έχει ανευρεθεί το 2014, ενώ το 2015 αυτές οι περιπτώσεις να φτάνουν στις 11 και το πρώτο ενιάμηνο του 2016 στις 17, δηλαδή μία αύξηση 55% επί των καταγραφών.

Από το 1990, επίσης, καταγράφονται αριθμητικά δεδομένα σχετικά με παραβάσεις της εκάστοτε νομοθεσίας για τη ζωοκτονία και τη ζωοκλοπή, όπως φαίνεται στους Πίνακες 6 & 7 παρακάτω. Οι παραβάσεις των ζωοκτονιών παρουσιάζουν μία συνεχή ανοδική τάση, ξεκινώντας σε μερικές δεκάδες τα πρώτα 19 χρόνια και μόλις τα τελευταία 8 χρόνια να αυξάνονται ραγδαία κάθε χρόνο, ειδικά τα τελευταία 4 χρόνια (2013-2016). Όμως, αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι η ανοδική τάση οφείλεται μόνο στην αύξηση των ζωοκτονιών, αλλά ίσως οφείλεται και στην αυστηρότητα των νομοθεσιών με την πάροδο των χρόνων και στην αφύπνιση της κοινωνικής συνείδησης των πολιτών να αναφέρουν ή να καταγγέλλουν στην Αστυνομία ανάλογα περιστατικά. Δεν υπάρχουν ανάλογες έρευνες που να αναδεικνύουν ότι έχουν αυξηθεί οι ζωοκτονίες και όχι τα αναφερόμενα περιστατικά και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να αποτελέσει ερευνητικό αντικείμενο μελέτης τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα.

Παρατηρείται ότι τα περιστατικά των ζωοκλοπών ήταν πάντοτε αυξημένα σε τουλάχιστον 500 περίπου κάθε χρόνο. Η τάση τους φαίνεται να αυξομειώνεται τα πρώτα 11 χρόνια, όπου τα πέντε πρώτα χρόνια είναι αυξανόμενη και κατόπιν μειώνεται, για να αυξηθεί πάλι τα επόμενα έξι. Από το 2001 έως και το 2008 φαίνεται πάλι χωρίς ιδιαίτερα σταθερή τάση τα αναφερόμενα περιστατικά να μειώνονται και μόλις το 2009 έως και το 2013 να αυξάνονται ιδιαίτερα κι έπειτα να μειώνονται έως και σήμερα.

Ανά γεωγραφική περιφέρεια
Επίσης, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. και τους Πίνακες 8 και 9, γίνεται διακριτή η εγκληματική χαρτογράφηση της ζωοκτονίας και της ζωοκλοπής σε όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας. Οφείλει να σημειωθεί ότι τα ποσοστά αφορούν τις αναφερθείσες στις αστυνομικές αρχές της χώρας περιπτώσεις αδικημάτων και ότι ο «σκοτεινός αριθμός» των μην αναφερθεισών περιπτώσεων είναι τεράστιων διαστάσεων.

Όσον αφορά τις ζωοκτονίες, ο Πίνακας 8 αναδεικνύει τις καταγεγραμμένες περιπτώσεις των δύο τελευταίων ετών (2015-2016). Βλέπουμε ότι η πληθώρα αυτών των περιπτώσεων εντοπίζεται στην Αττική (32%), ακολουθεί η Κεντρική Μακεδονία (17%), η Στερεά Ελλάδα (11%), η Πελοπόννησος και η Δυτική Ελλάδα (10% εκάστη), έπεται το Νότιο Αιγαίο, η Κρήτη (4% εκάστη) και η Ανατολική Μακεδονία (3%) και κατόπιν, τα Ιόνια Νησιά, η Θεσσαλία, η Δυτική Μακεδονία, το Βόρειο Αιγαίο (2% εκάστη) και τέλος η Ήπειρος (1%). Η Αττική και η Κεντρική Μακεδονία παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά, ίσως διότι σε αυτά γεωγραφικά διαμερίσματα βρίσκονται τα δύο μεγαλύτερα Αστικά Κέντρα της Ελλάδας, η Αθήνα και Η Θεσσαλονίκη, όπου υφίσταται περισσότερη οργάνωση και δεκτικότητα στην καταγραφή των περιπτώσεων από τις αστυνομικές αρχές, αλλά και μεγαλύτερη ζωοφιλική κινητοποίηση για την αναφορά τους και την ανάληψη δράσης από τους πολίτες.

Όσον αφορά τις ζωοκλοπές, ο Πίνακας 9 αναδεικνύει τις καταγεγραμμένες περιπτώσεις των δύο τελευταίων ετών (2015-2016). Βλέπουμε ότι η πληθώρα αυτών των περιπτώσεων εντοπίζεται στην Δυτική Ελλάδα (19%), ακολουθεί η Κεντρική Μακεδονία (18%), η Στερεά Ελλάδα (15%), η Αττική (13%), η Κρήτη (11%), η Πελοπόννησος (10%), έπεται η Ήπειρος, το Νότιο Αιγαίο και η Θεσσαλία, (3% εκάστη), τα Ιόνια Νησιά και η Ανατολική Μακεδονία (2%)  και κατόπιν, το Βόρειο Αιγαίο (1%) και η Δυτική Μακεδονία με ελάχιστες περιπτώσεις.

H αντιμετώπιση της βιαιότητας προς τα ζώα

Το 1998 η Καλιφόρνια, όπως και πολλές άλλες πολιτείες αργότερα των Η.Π.Α., ήταν η πρώτη πολιτεία που απαίτησε την ψυχολογική υποστήριξη ως περιοριστικό όρο για οποιοδήποτε άτομο που καταδικάζεται για κακοποίηση ζώων (Miller, 2001). Έχουν διεξαχθεί λίγες έρευνες που ερεύνησαν αποτελεσματικές παρεμβάσεις για τη μείωση της συχνότητας και της σοβαρότητας της κακοποιητικής συμπεριφοράς προς τα ζώα (Miller, 2001).

Ο Οργανισμός Ψυχολόγων για την Ηθική Μεταχείριση των Ζώων (PSYETA) προτείνει ότι παιδιά που έχουν κακοποιήσει ζώα πρέπει να παραπέμπονται σε κατάλληλη θεραπεία, καθώς δε θεωρείται ένα μελανό σημείο στο στάδιο ανάπτυξής τους, αλλά αποτελεί ένδειξη συναισθηματικής διαταραχής υπό ευρεία έννοια. Ο Brian Jory, ερευνητής του PSYETA, ανέπτυξε μια προσέγγιση (ΑniCare), βασιζόμενη σε τεχνικές που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση κακοποιητικών δραστών. Η εν λόγω γνωστικό- συμπεριφοριστική προσέγγιση έχει εφαρμοσθεί μόνο σε ενήλικες δράστες και δίνει  έμφαση σε επτά θεματικές όπως η ανάληψη ευθύνης, o σεβασμός/η ελευθερία, η αμοιβαιότητα, η ενσυναίσθηση, η συναισθηματική σύνδεση, η παροχή καταλύματος και η διατροφή (Randour, 1999 ως παρατίθεται στο Miller, 2001).

Επίσης, η Αμερικάνικη Κοινότητα για την Πρόληψη της Κακοποίησης Ζώων (ΑSPCA) έχει αναπτύξει ένα πρόγραμμα πρόληψης με στόχο την ψυχοεκπαίδευση των δραστών κατά ζώων, βασιζόμενο σε μοντέλο για την ενδοοικογενειακή βία. Oι παραβάτες τίθενται υπό επιτήρηση με 12 εβδομαδιαίες συναντήσεις, όπου μαθαίνουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και δεσμεύονται σε μία μόνιμη τροποποίηση των συμπεριφορών του που μπορούν να βλάψουν ζώα (Doris Day Animal Foundation, 1997 ως παρατίθεται στο Miller, 2001). Σε περίπτωση αποτυχίας παρακολούθησης του προγράμματος ακολουθεί βίαιη επιτήρηση και πιθανόν επανεγκλεισμός στη φυλακή. Το πρόγραμμα εφαρμόζεται και είναι διαθέσιμο  μόνο στη Νέα Υόρκη (Miller, 2001). Με βάση ένα ακόμη πρόγραμμα εκπαίδευσης σε παιδιά (Ascione, 1992 ως παρατίθεται στο Miller, 2001) με στόχο την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης βρέθηκε ότι η ενσυναίσθηση προς τα ζώα γενικεύεται και προς την ενσυναίσθηση στους ανθρώπους.

Συμπεράσματα

Η παρούσα μελέτη είχε στόχο να αναδείξει κατά πόσο η κακοποίηση και η επίδειξη βιαιότητας προς τα ζώα συσχετίζεται με την επιθετικότητα, τη διαπροσωπική και την ενδο-οικογενειακή βία, με βάση την υφιστάμενη βιβλιογραφία και τις διενεργηθείσες επιστημονικές έρευνες.

Τα ευρήματα και τα αντικείμενα μελέτης των εν λόγω ερευνών ποικίλουν χωρίς να έχουν δεσμευτικό και απόλυτο χαρακτήρα, αφού είναι κατανοητό ότι δε μπορούν να γενικευτούν, δημιουργώντας έναν κανόνα και μία γραμμικά αιτιώδη σχέση ανάμεσα στην βιαιότητα προς τα ζώα και από και προς τους ανθρώπους.

Θα έπρεπε να κατανοηθεί ότι κάθε βίαιη κατάσταση και γεγονός βίας, αλλά και κάθε άνθρωπος πρέπει  να αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα, καθώς το φαινόμενο της βίας είναι πολυπαραγοντικό και πολυδιάστατο φαινόμενο και για να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα ως προς το τι προκαλεί ή και από τί προκαλείται, οφείλουμε να το προσεγγίσουμε έτσι, καλύπτοντας κι εξετάζοντας όλες τις πλευρές του. Επίσης, μελλοντικές έρευνες θα έπρεπε να στρέψουν την προσοχή τους στην έρευνα της βιαιότητας προς τα ζώα και στο πόσο  αυτή μπορεί να επεκταθεί και σε ανθρώπους, και το αντίστροφο.

Το δείγμα των ερευνών  θα έπρεπε να αποτελεί αντιπροσωπευτικό της έρευνας κομμάτι, ενώ τα εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν για την συλλογή δεδομένων και την εξαγωγή συμπερασμάτων θα έπρεπε να είναι πλήρως επιστημονικά, έγκυρα και αξιόπιστα, να καλύπτουν τα περισσότερα αν όχι όλα από τα ζητήματα προς διερεύνηση και να είναι σταθμισμένα στα εκάστοτε κοινωνικά και πολιτισμικά πλαίσια, όπου λαμβάνουν χώρα οι έρευνες. Επιπρόσθετα, θα έπρεπε να θεσμοθετηθεί ένας πλήρης και πιο σαφής ορισμός της ευζωίας και της κακοποίησης των ζωών, που να περικλείει και τις επιστημονικές πρακτικές και τα πειράματα, αλλά και τις κοινωνικά και νομικά επιτρεπτές πρακτικές, όπως το κυνήγι, όπου ο έλεγχος είναι θλιβερά ελλιπής.

Ωστόσο, τα ευρήματα των ερευνών και τα στατιστικά στοιχεία που παρατέθηκαν αναδεικνύουν σημαντικά και αναμφισβήτητα το φάσμα της βίας και την διάσταση του φαινομένου στην κοινωνία, ενώ επίσης δίνουν έμφαση σε ποιους παράγοντες θα ήταν χρήσιμο να δοθεί η απαραίτητη προσοχή και ανάληψη δράσης για την πρόληψη των φαινομένων βίας κατά ζώων και ανθρώπων από φορείς εκπαίδευσης, όπως το σχολείο, την κοινότητα, τα ΜΜΕ και από φορείς κοινωνικού ελέγχου, όπως η Αστυνομία, οι δικαστικές αρχές και λοιπές ανθρωπιστικές και ζωοφιλικές οργανώσεις. Το ζητούμενο είναι η πρόληψη αυτών των φαινομένων και όχι η καταστολή τους, που μπορεί να παρατείνει την διάρκειά τους ή και να την επιτείνει και δε μπορεί να επέμβει στη ρίζα του προβλήματος.

Βιβλιογραφία
1. Animal Legal Defense Fund, 2015. Animal Protection Laws of Iowa.
2. Arluke, A., & Lockwood, R. (Eds.). (1997). Society & Animals, Special Theme Issue: Animal Cruelty,5(3). Society & Animals Forum (formerly Psychologists for the Ethical Treatment of Animals): Washington Grove, Md. 301-963-4751.
3. Arluke, A., Levin, J., Luke, C., & Ascione, F. (1999). The Relationship of Animal Abuse to Violence and Other Forms of Antisocial Behavior. Journal of Interpersonal Violence, 14(9), 963-975. doi:10.1177/088626099014009004
4. Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας, (2016). Δελτίο Τύπου: «Η Ελληνική Αστυνομία δίνει το δικό της «παρών» στο θέμα της προστασίας των ζώων».
5. Ascione, F. (2001). Animal Abuse and Youth Violence. PsycEXTRA Dataset, 1-16. doi:10.1037/e304142003-001
6. Ascione, F. R. (2008). The international handbook of animal abuse and cruelty: Theory, research, and application. West Lafayette, IN: Purdue University Press.
7. AVMA, 2012. U.S. Pet Ownership & Demographics Sourcebook. https://www.avma.org/KB/Resources/Statistics/Pages/Market-research-statistics- US-Pet-Ownership-Demographics-Sourcebook.aspx
8. Baldry, A. C. (2003). Animal Abuse and Exposure to Interparental Violence in Italian Youth. Journal of Interpersonal Violence, 18(3), 258-281. doi:10.1177/0886260502250081
9. Beirne, P. (2004). From Animal Abuse to Interhuman Violence? A Critical Review of the Progression Thesis. Society & Animals, 12(1), 39-65. doi:10.1163/156853004323029531
10. Broidy, L. M., Nagin, D. S., Tremblay, R. E., Bates, J. E., Brame, B., Dodge, K., Fergusson, D., Horwood, J., Loeber, R., Laird, R., Lynam, D., Moffitt, T., Petitt, G. S., & Vitario, F. (2003). “Developmental trajectories of childhood disruptive behaviors and adolescent delinquency: A six site cross national replication.” Development and Psychopathology, 39(2), 222–245.
11. CDC. NISVS Infographic: Injury Prevention & Control : Division of Violence Prevention. http://www.cdc.gov/violenceprevention/nisvs/infographic.html
12. Cohen, W. (1996). Congressional Register, 142(141), Oct. 3.
13. Currie, C. L. (2006). Animal cruelty by children exposed to domestic violence.
Child Abuse & Neglect, 30(4), 425-435. doi:10.1016/j.chiabu.2005.10.014
14. Degenhardt, B. 2005. Statistical Summary of Offenders Charged with Crimes against Companion Animals July 2001-July 2005. Report from the Chicago Police Department.
15. DeViney, E., Dickert, J., & Lockwood, R. (1983). “The care of pets within child abusing families.” International Journal for the Study of Animal Problems, 4, 3321– 3329.
16. European Commission, (2010). Sixth Report on the Statistics on the Number of Animals used for Experimental and other Scientific Purposes in the Member States of the European Union.
17. Federal Bureau of Investigation, 2016. Tracking Animal Cruelty: FBI Collecting Data on Crimes Against Animals.
18. Flynn, C. (2001). Acknowledging the “Zoological Connection”: A Sociological Analysis of Animal Cruelty. Society & Animals, 9(1), 71-87. doi:10.1163/156853001300109008
19. Gleyzer, R., Felthous,, A., & Holzer, C. E. (2002). Animal cruelty and psychiatric disorders. J Am Acad Psychiatry Law, 30(2), 257-265.
20. Kazdin, A. E. (1995). Conduct Disorder in Childhood and Adolescence (2nd ed.). Sage: Thousand Oaks, Calif. and Loeber, R. (1990). “Development and risk factors in juvenile anti-social behavior and delinquency.” Clinical Psychology Review, 10, 1–42.
21. Lockwood, R. (2002). Making the connection between animal cruelty and abuse and neglect of vulnerable adults. Latham Letter, 23(1), 10-11.
22. Miller, C. (2001). Childhood animal cruelty and interpersonal violence. Clinical Psychology Review, 21(5), 735-749. doi:10.1016/s0272-7358(00)00066-0
23. Ramsey, S., Randour, M.L., & Gupta, M. (2010). “Protecting Domestic Violence Victims by Protecting Their Pets.” Juvenile and Family Justice Today 19(2), 16-20.
24. Randour, M. L. (2004). “Including animal cruelty as a factor in assessing risk and designing interventions.” Conference Proceedings, Persistently Safe Schools, The National Conference of the Hamilton Fish Institute on School and Community Violence, Washington, D.C.
25. Randour, M. L., & Davidson, H. (2008). A Common Bond: Maltreated Children andAnimals in the Home: Guidelines for Practice and Policy. The Humane Society of the United States: Washington, D.C.
26. Taylor, K., Gordon, N., Langley, G., & Higgins., Wendy, (2008). Estimates of worldwide laboratory animal use in 2005. ATLA-Alternatives to Laboratory Animals, 36(3), 327–342.
27. The Humane Society of the United States, 2008.
28. The Humane Society of the United States. Animal Cruelty and Human Violence.
29. The Humane Society of the United States. Animal Cruelty Facts and Stats.
30. The Humane Society of the United States, (2008). First Strike: The Violence Connection.
31. U.S. Centers for Disease Control and Prevention, (2011). National Intimate Partner and Sexual Violence Survey.
32. Walton-Moss, B. J., Manganello, J., Frye, V., & Campbell, J. C. (2005). “Risk factors for intimate partner violence and associated injury among urban women.” Journal of Community Health, 30(5), 377–389.

 

Below, you will find the excellent study for the relationship between domestic violence and violence towards animals of Mr. Vaggelis Drivas, Police Office, Clinical Psychologist (B.Sc., M.Sc.) and Psychotherapist.

Last three decades there is scientific interest on the relationship between violence towards animal and interpersonal violence and antisocial behavior in general. There are cases where this relationship exists in young offenders with or without psychological or/and psychiatrist problems, adults with behavior of domestic violence and other forms of behavior.

The increasing number of animal abuse cases is only the tip of the iceberg (The Humane Society of USA). In contrast to human violent crimes, cases of animal abuse in U.S.A., as in Greece, are not recorded by Federal Agencies, so it is difficult to be estimated how often do similar crimes happen (THS of USA). Cruelty and abandonment take place in all economic and social frameworks while there are references for cases of animal abuse in urban and rural areas (THS of USA).

According to Ascione (2001), the recognition of the existence of animal abuse is not a panacea for recognition and tackling of youth or not violence because violent behavior is a multidimensional and multi-factor phenomenon. However, as there is a lack of scientific studies, the animal abuse phenomenon has not received the needed attention even though it must be a sign of cautiousness for possible youth violence in the future and its prevention. In 1809, in the psychiatric literature, for the first time there is a combination of those two elements by Philippe Pinel, a famous French psychiatrist.

 

Animal Welfare

First of all, it should be made clear what does it mean “animal welfare” and in which cases it could be transgressed. According to Greek law n. 4039/2012 “Domestic and stray animals and animal protection from exploitation or use for profit and in particular in Article 1 “Definitions” (b) animal welfare is defined “…the body of rules, which must be applied by human concerning animal protection, animal welfare and respect of all animal species, so they do not suffer and they remain to a clean and dry place, safe from weather conditions, without being tied up permanently, with medical care and appropriate food and water supply”.

There is an institutional framework for animal abuse to all 50 States of America and instruments differ from State to State, while in 30 of them specific forms of animal abuse such as gambling (i.e. cockfights, dogfights) or activities relating to drugs (Ascione, 2001, Miller, 2001) considered to be a crime.

A clear definition, which was constructed by Ascione (1993) and predominates in the international bibliography for animal welfare is: “…unacceptable behavior in a social level, which deliberately provoked unnecessary pain, torture to an animal or even its death”. However, all definitions, including the Greek one, exclude practices which can cause animal pain or death, but they are socially acceptable, such as legal hunting, some agricultural, scientific and veterinary practices, while those animals which are mostly abused are vertebrate animals (Ascione, 2001). The majority of definitions has three characteristics: the behavior is voluntary, socially unacceptable and is not necessary (Miller, 2001)

 

Thus, the existing definitions of animal welfare could not be global and international, as they are different types of animal handling which are punished and condemned in some countries while in other, they are acceptable. In other words, animal suffering cause by human depend on cultural and social factors. Animal abuse types are similar to children abuse types (Ascione, 2001) such as sexual, physical and psychological abuse.

 

Cruelty to animals caused by children and teenagers

In most cases, cruelty to animals is voluntary and it has been associated with other crimes, including violence towards human (Lockwood, 2008). According to other studies, those who mainly abuse animals are men under the age of 30 years. According to Achenbach study (1991) of 2.600 bots and girls aged 4 to 16 years old, there was a clear correlation of 18-25% of boys having a psychological problem and aged 6-16 years old with a cruel behavior towards animals. Another study of Achenbach (1992) has shown that there is also correlation with incidents of vandalism being less than incidents of violent behavior towards animals, which constitute the majority in that age group.

Furthermore, while participants in those studies were underage, the majority of studies includes reports by parents or guardians who had not been aware of their children violent behavior or sometimes had covered up their children actions. According to a survey by Offord and partners (1991) conducted to 1.232 parents/guardians and their children aged 12-16 years old, it is quite often that parents underestimate the importance of a violent behavior towards animals, while similar facts reported by boys and girls were  3,8 times and 7,6 times more respectively, than those reported by their parents. It has also become evident that parents understate the importance of other facts, such as conduct disorder, vandalism and arson.

There are some common features between animal abuse and interpersonal violence, which are associated with several studies (Felthous et al. 1977, 1980, 1985, 1986, 1987 and Gleyzer, 2002), while both of them are addressed to living beings, which can feel the pain, the discomfort and fatal injury. It is that the reason why those studies had focused on early violence and animal abuse (Ascione, 2001). Also, it was found out that men with a record of violence in general, they had been cruel to animals in their childhood. (Gleyzer and co-workers, 2002).

According to studies (Kellert & Felthous, 1985, Miller & Knutson, 1997, Schiff and co-workers, 1999), it was found out that 25% of imprisoners mentioned substantial cruelty to animals in childhood and rates which were two times higher than psychology students (Ascione, 2001). Moreover, according to another study (Ressler & co-workers 1988, Tingly, 1986), it was found out that approximately 41% of prisoners convicted for sexual homicide and child abuse, has shown cruelty to animals in childhood, adolescence and adulthood.

 

Mental disorders and behavior disorders

According to a children study in Sweden (Wochner & Kosinski, 1988), it was found out that there is a correlation between cruelty to animals and aggressive behavior on the one hand and sadistic behavior to animals and traumatic childhood experiences on the other hand. However, cruelty to animals is a criterion of Antisocial Personality Disorder included to Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders-third edition (1987) and it was also a criterion in fourth edition (1994) and fifth edition (2013).

 “Antisocial Personality Disorder is characterized by a disability to undergo the social rules, which govern the behavior of individuals. It is not absolutely synonymous with criminality, even though it is related to it. Patients are impulsive, self-obsessed, irresponsible, impatient and incapable to deal with rejection. They also reject discipline or authority and they do not develop a well-formed conscience”. (Sadock & Sadock, 2005). Non-formal childhood experiences include lying, cutting school, leaving home, thievery, quarreling, drugs and unlawful conduct. Uncontrollable sexual activity, domestic violence and drink driving are observed frequently (Sadock & Sadock, 2005).

According to the study of Gleyzer & al. (2002), it was found out that there is a correlation between history of childhood animal cruelty and development of Antisocial Personality Disorder in adulthood. However, this does not mean that everybody will necessary develop this kind of disorder. Also, this and other studies conclude that if a person is cruel to animals, this behavior is not necessarily the result of the person’s physical abuse.

In the Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders (DSM-4th edition,1994 & DSM-5th edition, 2013). Conduct Disorder is defined as “a repeating and persistent pattern of behavior which violates basic rights of other people or significant social accepted rules or norms”.

 

There are two subtypes

  1. This type occurs in childhood and before the age of 10. There is at least an incident of a behavior related to disorder. The majority concerns boys who are aggressive to other people having disrupted relationships with peers and they develop this kind of disorder prior to puberty. It has a bad prognosis as it swings to antisocial personality disorder.
  2. This type occurs during puberty. It is less serious because the person has more positive relationships with peers. Also, it has a better prognosis and there is a balance power relationship between boys and girls.

 

Some symptoms of this type of disorder are: deceit or thievery, property destruction, aggressive behavior to other people and animals (Ascione, 2001) and severe violation of rules (APA-DSM, 2013). This type of disorder occurs in about 2 to 10 percent of general population, while a sufficient percentage of children with symptoms of Conduct Disorder in adolescence, meet the criteria for development of Antisocial Personality Disorder in adulthood (Miller, 2001). According to reports of parents who have children with Conduct Disorder, most of children develop a cruel behavior in general and towards animals in particular, at the age of 6.5 years old, sooner than the age when school or social intimidation (bullying), cruelty to people, vandalism and arson.

Animal abuse various concerning frequency and seriousness of this phenomenon, as it could be tickling a dog’s tail or even a more serious injury, rustling cattle and fire setting to animals (Ascione, 2001). Animal cruelty could be a significant sign of the development of Conduct Disorder in young children as it appears in 25 per cent of children with Conduct Disorder (Arluke and coworkers, 1999 and Miller, 2001). According to the study of Arluke and co. (1999) conducted on adults, those who had abused an animal into adolescence is more likely to be arrested as adults for violent offences, offences against the property, offences for drugs or vandalism.

Animal abuse is not listed in the international recording systems for juvenile delinquency, even though there is an international legal recognition of their relevance (Ascione, 2001). In January 2016, animal cruelty was added by FBI as a separate category in the Departmental Criminal Report, which is an international crime reporting system often used in homicide investigations. Thus, those who abuse animals could be also dangerous for human welfare (Ascione, 2001).

 

Interpersonal violence & cruelty to animals, ternary behaviors

According to literature, children’s exposure to domestic violence creates a breeding ground for development of psychological dysfunction, violent behavior and isolation, poor school performance, depression, stress, psychosomatic symptoms and even suicide attempts (Baldry, 2003). Children are exposed to violence not only in the family but also in society and school, which refers both to human and animals (Baldry, 2003).

One of the most risk factors for direct animal abuse by young people is their exposure to animal abuse conducted by their peers (Baldry, 2003). It was in 1963 that for the first time that it a clinic judgement reports that urination, arson and animal cruelty (triadic behavior) in children consist a significant prognostic sign of predicting the development of a violent antisocial behavior or commission of a murder (Hellman & Blackman, 1966  as it is set out in the Miller’s study, 2001) mainly for men and not for women (Felthous & Yodwitz, 1977 aw it is set out in the Miller’s study, 2001).

However, further studies have shown that those triadic behaviors were not useful in predicting a murder or relevant threats for physical injury (Alvhenbach & Edelbrock, 1978 as it is set out In Miller’s study, 2001, Health and co.,1984 as it is set out in Miller’s study, 2001). Other types of behavior, such as quarreling, outbursts of wrath, unexcused absences from school and difficulties in interpersonal relationships, they were more significant signs of imminent occurrence of antisocial behavior than the occurrence of triadic behaviors (Justice & Co, 197 as it is set out in Miller’s study, 2001). However, all the aforementioned behaviors could reveal a possible severe affective disorder which could lead to a violent behavior (Justice and Co., 1974 as it is set out in Miller’s study, 2001).

 

Findings on animal abuse and interpersonal violence

Statistical data on domestic violence and child abuse reveal that a significant number of animals are abused by those who abuse their children or their wife (THS of USA).  In U.S.A. there are approximately 70.000.000 domestic dogs and 74.100.000 domestic cats (AVMA). In families with pets, every single minute about 20 men and women are abused (CDC-NIVSVS infographic), which means each year an average of 10.000.000 victims. To better understand this point, in those houses where a person is abused each and every day, there is at least a pet. According to a study of U.S. Centers for Disease Control and Prevention (2011) it was found out that 71% of domestic violence victims reported that their perpetrator was also cruel to their pet. Another study (Animal Legal Defense Fund, 2015) about possible child abuse in families, it was found out that in 885 of those families there was an incident of pet abuse.

Some studies on psychiatric patients and imprisoned violent offenders revealed that there is a connection between animal abuse and violence to human and in particular child abuse in childhood and adulthood (Felthous, 1980, Kellert & Felthous, 1985, Tinge and Co., 1986, Ressler and Co. as it is set out in Miller’s study, 2001). Other studies revealed that children which have commit a murder, they were cruel to animals, while other children which had abused animals, they show a sadistic behavior to people or they had fired shots at school as teenagers (Lewis & Co., 1983, Wochner & Klosinski, 1988, Verlinden, 1999 as it is set out in Miller’s study, 2001). In addition, a study on imprisoned women has shown that animal abuse in childhood was not substantially connected to interpersonal violence (Climente, 1973 as it is set out in Miller’s study, 2001).

Many studies tried to determine whether there was a connection between animal abuse and domestic violence. A study which conducted in 53 families which had an incident of child abuse, has shown that 60% of pets had been abused while 20% of children in those families had abused an animal (Deviney & co. 1983 as it is set out in Miller’s study, 2001). In addition, according to another study (Friedrich, 1992 as it is set out in Miller’s study, 2001), parents of children abused within the family, reported that 35% of abused boys and 27% of abused girls were violent to animals, while only the 5% of boys and 3% of girls who had not been abused, they were violent to animals.

Another recent study (Currie, 2006) reveal two valuable findings. Firstly, children violence to animals is connected with their exposure to domestic violence, men’s violence to women in particular. Secondly, children who had been exposed to domestic violence while being violent to animals, they were older than those who were violent to animals but they had not been exposed to domestic violence.

The first finding is in accordance with previous studies which had revealed that children exposed to domestic violence have an increased risk of abusing animals. Thus, it has been widely argued that children are taught social roles while they are adopting everything they see and hear. Children are taught by parents with violent behavior that violence is an appropriate and dynamic tool for solving conflicts in interpersonal relationships (Currie, 2006). According to the Social Learning Theory, as any other form of behavior, violence is a learning subject in early childhood (Baldry, 2003). Children could possibly repeat a significant behavior in case they find in satisfying. It was also found out, that children who had been exposed to domestic violence, they feel empathy and compassion for others (Currie, 2006).

Violent to animals can provide fulfilment, as it provides a feeling of power and self-control to a defenseless animal instead of an uncontrollable family environment (Currie, 2006). A child could reproduce the behavior of its parent, but that does not mean that children abused within the family or being present in cases of abuse, they are going to abuse an animal, as it is happened in the majority of this study respondents (Currie, 2006).

Furthermore, in contrast to previous studies, there were no gender-specific differences. Boys perceive domestic violence as a threat, while children as a self-condemnation. Physical abuse of boys was a factor that increases violence to animals, while domestic violence was the reason why the number of girls who are violent to animals, is increased (Currie, 2006). Previous studies have shown that boys exposed to domestic violence, they express aggression or other form of antisocial behavior. Girls are submissive and they exhibit symptoms of depression, isolation and victimization in school (Kolbo, Blakely & Engelman, 1996, Edleson, 1999 as it is set out in Baldry’s study, 2003).

From 2000 to 2013, in U.S.A. according to 364 cases recorded to the web page Pet-Abuse.com, in families with child neglect or neglect of senior citizens and animal abuse also, it was found that there were some types of animal abuse such as overcollection of animals (53%), animal neglect or abandonment (30%), beating (5%), knock (3%), shooting and bestiality (2%), downfall, burning, knife attack, kick and mutilation (1%). Animal hoarding means that animals are neglected, they live in a place which is not enough for all these animals and their owners are not able to take care of them (DeViney, 1983, Lockwood, 2002). Similar behaviors demonstrate that people who over collect animals need psychological assistance and they are mostly women over the age of 60 (Ascione, 2008, DeViney, 1983).

Incentives of animal abuse

Kellert & Felthous studies (1985, 1987b) have recorded a number of incentives of animal abuse which concern not only adults but also juveniles (Ascione, 2001).

 

  • Animal control (i.e. animal abuse as a way of discipline or training)
  • Revenge taken against an animal
  • Superstition on animals (i.e. hatred for black cats)
  • Aggressive behavior to an animal (i.e. animal training or inflicted pain in order to be aggressive)
  • Reinforcement of personal aggressive behavior (i.e. use of an animal-victim for practice)
  • Incitement of animals with the purpose of people’s entertainment -amusement
  • Revenge against others (i.e. revenge against someone else causing harm to its pet)
  • Aggression from human to an animal (i.e. attack to an animal because of the fear that it could be dangerous)
  • Experience of atypical sadism (i.e. pleasure whenever an animal is in pain)

 

Also, Ascione, Thompson & Black (1997) proposed a set of incentives which are related to growth factors (Ascione, 2001) such as:

  • Curiosity and exploration (i.e. the animal are injured or dies during its examination by an intellectually disabled child)
  • Peer pressure (i.e. peers may encourage animal abuse or require animal abuse as an initiation ceremony into group of friends)
  • Emotional reinforcement (i.e. animal abuse as a way to deal with depression and boredom)
  • Sexual pleasure (i.e. bestiality)
  • Imposed violence (i.e. child is forced by a stronger person to abuse an animal)
  • Adherence to an animal (i.e. a child kills an animal, in order not to be abused by another person)
  • Fear of animals
  • The animal is identical to that person who abuse a child (i.e. a child-victim through animal abuse, it tries to regain a sense of power)
  • Representation of violent incidents with an animal-victim)
  • Imitation (i.e. imitation of an abusive behavior against animals)
  • Self-harming (i.e. a child uses an animal in order to injure itself)
  • Practice to deal with incidents of interpersonal violence (i.e. a child uses violence against strays or pets before it is engaged in violence towards other people)
  • Means of emotional abuse (i.e. abuse of a brother’s pet in order to frighten him)

 

Ascione’s study (2001) proposed the following types of animal abuse by children:

Animal abuse reflected by curiosity/ exploration:

  • Pre-school age or early school age
  • Lack of supervision
  • People’s inadequate training on care of animals, pets, strays
  • Inadequate training by parents and teachers to eliminate animal abuse caused by children
  • Developmental disorders

 

Pathological animal abuse

  • Older children than those of previous category
  • Varying degrees of psychological difficulties (physical or sexual abuse, domestic violence)
  • Clinical intervention is essential
  • Use of alcohol and other drugs
  • Judicial and clinical intervention

 

Criminal animal abuse

  • Teenagers mainly
  • Anti-social behaviors in general
  • Participation in gangs or gang violence
  • Destructiveness
  • Use of alcohol and other drugs
  • Judicial and clinical intervention

 

Statistics

According to statistics of website www.pet-abuse.com, there are cases of animal abuse in all States in the U.S. and also in Canada, United Kingdom, Spain, Australia and New Zealand. From 2000 to 2013 15.981 incidents of animal abuse have been registered, as shown in Table 2.

 Animal species that are abused: dogs (65%), cats (20%), horses (10%) and chicken (5%) (see table 3) and other animals’ species such as birds, reptiles, marine, farm and wild animals.

 

Animals used for experimental purposes

It should be mentioned that animals are still used for experimental purposes. According to the European Coalition to End Animal Experiments- ECEAE) more than 12.000.000 animals had been used in experiments from 27 countries.

In particular:

21.315 dogs, 333.213 rabbits, 754.485 birds and 9.569 monkeys. The majority of experiments took place in France, United Kingdom and Germany, where 55% of overall number of animals is used, while 56% of macacus monkeys continues to be imported in the EU). Also, in the following countries it had been increased the number of animals used in experiments (European Commission, 2010)

Spain +51%

Estonia +6,10%

Ireland +197%

Austria +32%

Portugal +22%

According to international statistics and the relevant study of the organization “Cruelty Free International” every year 82.000.0000-154.000.000 vertebrate animals (115.000.000 animals on average) are used in experiments. The number of animals used in experiments is not published by 79% of countries. Other animals such as rats, mice, guinea pigs, rabbits and pigs are used in experiments for additional food ingredients, chemical substances and botox.

According to the study of Taylor (2008) these are the countries where animals are used more for experimental purposes:

U.S.A

Japan

China

Australia

France

Canada

United Kingdom

Germany

Taiwan

Brazil

 

Statistics in Greece

According to Hellenic Police press release on 7th of October 2016, in the first nine months of 2016 there were more than 940 animal abuse or killing of animals’ case files. Also, 156 people were arrested for similar infringements while 553 people were charged. During that time, 1.060 were registered and 1.000 of them had been properly lodged by police officers.

Moreover, according to Hellenic Police statistics, available in the electronic application “Statistical Yearbook” of POL (Police On-Line) system through Directorate of General Policing/ Police and Tourism Department on the website Report Animal Abuse – Complaints on animal abuse on Facebook, shown in table 5, all complaints, case files, accusations and arrests of perpetrators on animal abuse or killing of animals have been recorded by police from 2014 till the first nine months of 2016.From 2014, it was for the first time that statistics were recorded for perpetrators accused not only for animal abuse but also for domestic violence or child abuse or similar criminal infringement. In 2015, 11 similar cases were recorded while in the first nine months of 2016 those cases were 17, so there was a 55% increase of recordings.

Also, from 1990 cases of infringement of legislation on animal killing or rustling have been recorded. There is a continued upward trend on violations which concern killing of animals. For 19 years, there were only a few dozen of them and only the last 8 years it has been a rapid increase each and every year and particularly over the past four years (2013-2016). However, this does not necessarily mean that this upward trend resulted exclusively from the increase of animal killings but also the strictness of legislation over time and awareness of social conscience who mention to police similar incidents or file a complaint about them. There are not similar studies which reveal an increase of the number of animals killed and not an increase of the reported occurrences. This must be a matter for study and research in the coming years.

Each year, there are 500 more incidences of rustling. The first five years, the trend was increased and then decreased. For the next six years, the trend was increased again. From 2001 till 2008, reported occurrences are decreased while in the period 2009-2013 they are increased, then there is a decrease till today.

 

Per geographical region

Furthermore, according to Hellenic Police statistics, cases of killing of animals and rustling can be shown in all regions of Greece. It should be mentioned that percentages concern offences recorded by police while there is a high number of unreported cases.

The majority of cases has been reported in Attica (32%), Central Macedonia (17%), Central Greece (11%), Peloponnese (10%), West Greece (10%), Southern Aegean Sea (4%0, Crete (4%), East Macedonia (3%), Ionian Islands (2%), Thessaly (2%), West Macedonia (2%), North Aegean (2%) and Epirus (1%). Attica and Central Macedonia display the highest rates, because of Attica and Thessaloniki, where most of cases are recorded by police and there is stronger activation and action of citizens.

The majority of cases is identified in West Greece (19%). Central Macedonia follows (18%), Central Greece (15%), Attica (13%), Crete (11%), Peloponnese (10%). Then, Epirus (3%), South Aegean (3%) and Thessaly (3%), Ionian Islands (2%), East Macedonia (2%). North Aegean (1%) and West Macedonia (1%).

 

Addressing animal violence

In 1998, California, as well as other states of United States, was the first state where psychological support for any person convicted for animal abuse (Miller, 2001) is a restricting condition. There are a few studies on effective interventions to reduce frequency and seriousness of cruelty to animals (Miller, 2001).

Organization of psychologists for the Ethical Treatment of Animals (PSYETA) suggests that children which have abused animals should be subjected to appropriate therapy, as it is not a dark strain on their stage of development, but it is a sign of emotional disorder. Brian Jory, researcher of PSYETA, developed an approach (AniCare) based on techniques used to deal with perpetrators. The cognitive-behavioral approach has been applied only to adults and it focus on seven thematic topics, such as assuming responsibility, respect / freedom, reciprocity, empathy, emotional connection, providing an accommodation and nutrition (Randour, 1999, Miller ,2001).

Also, American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA) has a program for training of perpetrators against animals, based on a model for domestic violence. Perpetrators are under surveillance through 12 weekly meetings. They are trained to take responsibility for their actions and they are pledged to a permanent modification of behaviors against animals (Doris Day Animal Foundation, 1997, Miller, 2001). In case a person fails to attend the program, there is a violent surveillance and confinement in prison. The program is available in New York only, where is applied (Miller, 2001). According to an educational program (Ascione, 1992, Miller 2001) for raising of awareness, it was found out that awareness for animals is becoming more widespread.

 

Conclusions

The main objective of the current study is to reveal the relation between animal abuse and cruelty to animals with aggression, interpersonal and domestic violence, on the basis of the existing literature and carried out scientific researches.

The findings and study subjects of those studies vary without mandatory and absolute nature, as it is understood that cannot be applied generally, creating a rule and a causal relationship between violence to animals and violence from and to people.

It should be considered that the phenomenon of violence has many factors and dimensions, so every violent incident and every person should be addressed individually. We ought to approach and examine all aspects of this phenomenon, in order to draw firm conclusions as to what caused it. Also, future studies should focus on whether animal cruelty could be extended to people and vice versa.

The sample of investigations should be a representative piece of the study. Also, it should be used scientific, valid and reliable tools for collecting data and drawing conclusions, which should cover all issues to be explored while weighting social and cultural frameworks, where investigations are carried out. Additionally, it should be introduced a comprehensive and more precise definition of animal welfare and abuse, including scientific practices and experiments and socially and legally permitted practices, such as hunting.

However, research findings and statistics reveal, with no doubt whatsoever, the range of violence and the extent of this phenomenon in our society. They also give emphasis on which factors appropriate attention should be paid and action should be taken by training organizations such as school, municipality, media and social audit organizations, such as police, judicial authorities and humanitarian and animal welfare organizations on prevention of the phenomenon of violent behavior towards human and animals. The issue is the prevention of not suppression of these phenomena, which could extend their duration and could not tackle the root of the problem.